Marek Koźmiński

To jego własna ocena niewykorzystanej możliwości, nie pewność, że pozostanie przyniosłoby większą karierę. Brescia zapewniła mu jednak następne lata gry we Włoszech. Później występował także w Anconie i PAOK Saloniki, zanim wrócił do Polski.

Reprezentacja: od Rotterdamu do mundialu 2002

W seniorskiej kadrze zadebiutował 9 września 1992 roku w towarzyskim meczu z Izraelem. W kolejnym występie, przeciwko Holandii w Rotterdamie, zdobył bramkę w spotkaniu zakończonym wynikiem 2:2. Pozostała jego jedynym golem w pierwszej reprezentacji.

Przez następne lata był jednym z polskich piłkarzy regularnie sprawdzających się w silnej lidze zagranicznej. Z drużyną Jerzego Engela awansował na mistrzostwa świata w 2002 roku, pierwsze dla Polski od szesnastu lat. Karierę reprezentacyjną zakończył podczas tego turnieju, występem w zwycięskim spotkaniu z USA.

Bilans przyjmowany w nowszych materiałach PZPN to 45 meczów i jeden gol. Srebro olimpijskie i mundial należą do dwóch osobnych rozdziałów: sukcesu młodej reprezentacji Wójcika oraz późniejszego powrotu seniorskiej kadry na światowy turniej.

Górnik Zabrze: pierwszy test po drugiej stronie

Piłkarską karierę zakończył w 2003 roku w Górniku Zabrze, gdzie prezesem był jego ojciec Zbigniew. Następnie został właścicielem większościowego pakietu akcji klubu. Ten etap trwał do 2005 roku i nie przyniósł realizacji wszystkich planów.

W późniejszej rozmowie w „Dwóch fotelach” Koźmiński przyznawał, że nie miał wówczas wystarczających możliwości finansowych, popełniał błędy i dużo się nauczył. Traktuje tamto doświadczenie jako ważną lekcję prowadzenia klubu. Sama znajomość piłkarzy i gry nie wystarczyła do rozwiązania problemów przedsiębiorstwa sportowego.

W tej samej rozmowie wyjaśnia, czego oczekuje od dyrektora sportowego: wiedzy o zawodnikach, sprawności w negocjacjach oraz planowania. Jako przykład podaje moment przedłużania kontraktu. Jeśli klub zna wartość piłkarza, nie powinien czekać z decyzją do chwili, gdy seria goli gwałtownie podniesie jego cenę.

Dziewięć lat we władzach PZPN

W 2012 roku, po wyborze Zbigniewa Bońka na prezesa, Koźmiński został wiceprezesem PZPN do spraw zagranicznych. Od jesieni 2016 roku odpowiadał za sprawy szkoleniowe. W zarządzie pozostawał do końca kadencji w 2021 roku.

Pełnił również rolę ambasadora mistrzostw Europy U21 organizowanych w Polsce w 2017 roku. Była to funkcja łącząca promocję turnieju z jego doświadczeniem byłego reprezentanta. W rodzinnym Krakowie uczestniczył między innymi w wydarzeniach związanych z przygotowaniem i losowaniem mistrzostw.

Zapowiadając start w wyborach na prezesa w 2020 roku, przedstawiał swoją drogę jako argument za kandydaturą: wcześniej był piłkarzem, zarządzał klubem, pracował w biznesie i poznał związek od środka. Zapowiadał dialog ze środowiskiem oraz wykorzystanie doświadczeń z dwóch kadencji u boku Bońka.

Przegrane wybory z Cezarym Kuleszą

18 sierpnia 2021 roku delegaci wybrali jednak Cezarego Kuleszę. Otrzymał 92 głosy, a Koźmiński 23. Było to zdecydowane rozstrzygnięcie kończące jego próbę przejęcia kierowania federacją.

Po odejściu z władz pozostał aktywnym komentatorem PZPN i reprezentacji. W wywiadach ostro oceniał niektóre decyzje następców, a samą kampanię wspominał z rozczarowaniem. Te wypowiedzi są ocenami byłego kandydata i działacza, nie neutralnym opisem intencji wszystkich uczestników wyborów.

W „Futbolowni” szerzej tłumaczył też, skąd powinno brać się zaplecze polskich klubów. Zwracał uwagę na lokalny biznes i jego związek z miastem. Przestrzegał przed automatycznym uznawaniem zagranicznego inwestora za lepszego partnera tylko dlatego, że przychodzi z innego rynku.

KG Group i inwestowanie pieniędzy zarobionych w piłce

Koźmiński jest współwłaścicielem KG Group, działającej na rynku nieruchomości. Początkowo kupował je jako zabezpieczenie pieniędzy zarobionych za granicą. Z czasem inwestowanie przekształciło się w regularny biznes deweloperski, obejmujący mieszkania i obiekty handlowe.

W „Biznes Klasie” wspominał, że już przy pierwszych większych zarobkach ojciec namawiał go do oszczędzania. Kariera zawodnika może skończyć się nagle, więc wysoki kontrakt nie powinien oznaczać wydawania wszystkiego. Około 2005–2006 roku zaczął traktować nieruchomości jako główną działalność zawodową.

O rynku mówi przez pryzmat lokalizacji, demografii i popytu. Sceptycznie patrzy na przenoszenie sukcesu z jednego miasta do dowolnego innego. Podobną ostrożność stosuje do klubów: pieniądze przedsiębiorcy są potrzebne, ale nie zwalniają z poznania specyfiki sportu.

Dlaczego nadal wraca do piłki?

W tej samej rozmowie przyznawał, że futbol daje emocje, których brakuje w codziennej pracy na rynku nieruchomości. Jednocześnie przekonywał, że kolejna inwestycja sportowa musiałaby mieć solidne podstawy finansowe.

191,2 tys. obserwujących