Małgorzata Siekańska

Wykształcenie: psychologia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, doktorat z psychologii, habilitacja w naukach o kulturze fizycznej
Specjalizacje: rozwój talentu sportowego, samoregulacja
Miejsce pracy: Akademia Kultury Fizycznej w Krakowie

Małgorzata Siekańska to psycholog sportu i dyrektorka Instytutu Nauk Społecznych Akademii Kultury Fizycznej w Krakowie.

Bada, jak sportowy talent rozwija się w codziennym treningu i co ten rozwój zatrzymuje, w tym rolę rodziców i trenerów. Psychologię sportu tłumaczy też dzieciom: z Janem Blecharzem napisała „Mój sport, moja radość. 10 zasad treningu dla dzieci uprawiających sport”.

Od psychologii zdolności do badań nad sportem

Ukończyła psychologię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i uzyskała doktorat z psychologii, zajmując się zdolnościami oraz wybitnymi osiągnięciami. Habilitację uzyskała w naukach o kulturze fizycznej. Jest doktor habilitowaną i profesorem uczelni w AKF. Ma certyfikat psychologa sportu Polskiego Towarzystwa Psychologicznego klasy I, ważny według wykazu PTP do września 2027 roku.

Napisała monografię „Zadowolenie z pracy zawodowej osób wybitnie zdolnych”, a później „Talent sportowy. Psychologiczne i środowiskowe uwarunkowania rozwoju uzdolnionych zawodników”. Zajmuje się też łączeniem sportu z nauką oraz samoregulacją, czyli tym, jak zawodnik planuje własne działanie, ocenia je i wprowadza zmiany.

W roku akademickim 2017/2018 odbyła staż badawczy na Florida State University w Tallahassee. Współpracowała tam z Gershonem Tenenbaumem, badaczem psychologii sportu. Program obejmował metodologię badań oraz pracę zespołu korzystającego z technologii do badania procesów poznawczych.

Talent widziany z perspektywy trzydziestu trenerek

W badaniu opublikowanym w 2023 roku zapytała 30 trenerek gimnastyki artystycznej o warunki rozwoju utalentowanych zawodniczek. Wszystkie wcześniej uprawiały tę dyscyplinę. Siekańska połączyła pytania otwarte z kwestionariuszem dotyczącym środowiska sportowego.

Jako warunek konieczny trenerki najczęściej wskazywały długoterminową motywację, a za najważniejszy czynnik środowiskowy uznały indywidualne podejście do zawodniczki. Wśród przeszkód na pierwszym miejscu stawiały nieodpowiednie podejście dziecka do treningów i nieodpowiednie zaangażowanie rodziców. To opinie trenerek, nie pomiar skuteczności, ale z dyscypliny, w której specjalizacja zaczyna się bardzo wcześnie.