Jakie wykształcenie ma Marek Graczyk?

Ukończył psychologię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1993 roku uzyskał doktorat z nauk o kulturze fizycznej, a jego rozprawa dotyczyła psychologicznych i psychoorganicznych efektów uprawiania boksu amatorskiego.

Na których igrzyskach Marek Graczyk pracował jako psycholog?

W opracowaniu PKOl wymieniono Sydney 2000, Turyn 2006, Pekin 2008, Londyn 2012 i Soczi 2014. Podczas igrzysk w Londynie koordynował pracę czterech psychologów polskiej reprezentacji.

Od kiedy Marek Graczyk współpracował z Apatorem Toruń?

W wywiadzie z 2021 roku wskazał rok 2000 jako początek pracy z klubem. Opisał też powroty do współpracy w 2012 roku oraz konsultacje w 2020 roku i kontrakt na sezon 2021.

Marek Graczyk, psycholog sportu pięciu igrzysk i Apatora

Wykształcenie: psychologia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, doktorat z nauk o kulturze fizycznej (1993)
Specjalizacje: psychologia sportu, superwizja
Miejsce pracy: Staropolska Akademia Nauk Stosowanych w Kielcach (dziekan Instytutu Psychologii)
Dyscypliny sportowe: żużel, boks, wioślarstwo, zapasy, żeglarstwo

Marek Graczyk to współtwórca Sekcji Psychologii Sportu Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, który przewodniczył jej przez dwie pierwsze kadencje.

Graczyk jest psychologiem sportu, który towarzyszył polskim reprezentacjom podczas pięciu igrzysk olimpijskich, od Sydney w 2000 roku do Soczi w 2014 roku. Dziś jest dziekanem Instytutu Psychologii Staropolskiej Akademii Nauk Stosowanych w Kielcach. W żużlu kojarzony jest z Apatorem Toruń, do którego wracał trzy razy.

Od Instytutu Sportu do misji olimpijskiej

Psychologię studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w latach 1976–1982. Po studiach rozpoczął pracę w Instytucie Sportu w Warszawie, później pracował w przychodni Sport-Lek przy CWKS Legia. W 1993 roku uzyskał doktorat z nauk o kulturze fizycznej na podstawie rozprawy poświęconej psychologicznym i psychoorganicznym efektom uprawiania boksu amatorskiego. Pracował m.in. z bokserami, wioślarzami, zapaśnikami i żeglarzami.

Doświadczenia z Sydney opisał we własnym artykule o zadaniach psychologa w misji olimpijskiej. O przyjęciu jego kandydatury dowiedział się na początku sierpnia 2000 roku. Miał działać dyskretnie, pomagać w sytuacjach napięcia i konfliktu, a także obserwować pracę zagranicznych ekip. Nie zakładał, że jeden specjalista będzie w stanie prowadzić regularne zajęcia indywidualne z całą reprezentacją.

Przed Turynem w 2006 roku przygotowania wyglądały już inaczej. Jak relacjonował, psycholog był częścią zespołu medycznego, który ćwiczył współpracę na spotkaniach w PKOl. Rozproszenie reprezentacji między kilkoma miejscami zakwaterowania wymagało też sprawnej komunikacji na odległość. Obok rozmów z zawodnikami dużą część tej pracy stanowiły więc organizacja i logistyka.