Dariusz Parzelski

Wykształcenie: psychologia na Uniwersytecie Warszawskim, studia podyplomowe z psychologii sportu na AWF w Warszawie, doktorat z psychologii
Specjalizacje: psychologia sportu, trening mentalny
Miejsce pracy: prywatna praktyka
Dyscypliny sportowe: piłka nożna, judo, tenis, koszykówka

Dariusz Parzelski to psycholog sportu z doktoratem z psychologii.

Pracował z piłkarzami Legii Warszawa, reprezentacją Polski w judo oraz zawodnikami sportów indywidualnych. Doświadczenia ze sportu wykorzystuje również w pracy z profesjonalnymi pokerzystami i traderami. Zajmuje się też badaniami oraz kształceniem psychologów.

Od łucznictwa do psychologii sportu

Sam był reprezentantem Polski w łucznictwie. Ukończył psychologię na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie studia podyplomowe z psychologii sportu na warszawskiej AWF. Później uzyskał doktorat z psychologii. Od początku lat dwutysięcznych prowadzi prywatną praktykę i współpracuje z zawodnikami oraz trenerami, pomagając im przygotowywać się do treningów i startów.

Jednym z jego wczesnych doświadczeń było współprowadzenie z Beatą Mieńkowską warsztatów dla tenisistów w latach 1999–2001. Dotyczyły umiejętności psychologicznych i radzenia sobie ze stresem. W 2005 roku pracował z kadrą narodową kobiet i mężczyzn w judo. Późniejsze doświadczenia obejmowały między innymi koszykówkę w Pruszkowie oraz Herrero Tennis Academy w Warszawie.

W Legii spotkał się z presją szybkich efektów

Z Legią Warszawa współpracował w latach 2008–2010, za pierwszej kadencji Jana Urbana. W ówczesnych wypowiedziach odżegnywał się od przypisywania sobie zwycięstw drużyny. Tłumaczył, że psycholog nie jest cudotwórcą, a za wyniki odpowiada także wcześniejsze przygotowanie zespołu. Jego praca obejmowała spotkania grupowe, indywidualne rozmowy oraz zadania wykonywane przez zawodników samodzielnie.

W rozmowie z Jakubem Suszką w PokerBreak Extra w 2015 roku przywołał sytuację pokazującą napięcie między długim procesem pracy a rytmem klubu. Gdy przedstawiał trenerowi potrzebę czasu i powtarzania ćwiczeń, usłyszał, że następnego dnia jest mecz, którego wynik może przesądzić o ich dalszej pracy. Przywołuje tę historię jako przykład oczekiwań, z którymi psycholog spotyka się w klubie.