Jak zostać dziennikarzem sportowym?

Droga każdego z dziennikarzy sportowych była inna. Przez co nie ma jednej uniwersalnej recepty, która zawsze zadziała. To, co wyróżniało na początku w zasadzie wszystkich dziennikarzy sportowych, to olbrzymia determinacja w dążeniu do celu.

W erze przedinternetowej, aby dostać się na praktyki, wystarczyło trochę “pomęczyć” i “ponachodzić” redakcję. W skrócie polegało to na tym, że delikwent odwiedzał siedzibę gazety i prosząc o przyjęcie, oferował, że jest w stanie się podjąć najmniej wdzięcznych zadań. Prosił tak długo, aż cel udało się osiągnąć. I tak bardzo często otrzymywał rolę gońca, czyli stanowisko, wokół którego narosło wiele legend. Od pracy jako goniec zaczynał chociażby Janusz Basałaj.

Zdarza się, że taktyka ta przynosi także skutki w dobie internetu:

Trzymałem się zasady „jeśli nie wpuszczają cię drzwiami, wejdź oknem”. Chyba 6 razy zostawiałem na recepcji swoje CV, dzwoniłem, dopytywałem, czy ktoś w ogóle wziął je do ręki. Po kilku tygodniach dostałem telefon z propozycją kilkumiesięcznego stażu. Do CV dołączyłem płytę z nagraniem meczu z internetowego radia. Później okazało się, że to była przepustka do kabiny komentatorskiej.

Dominik Guziak o tym, jak trafił do Orange Sport

W czasach początków internetu większą rolę zaczęła odgrywać poczta elektroniczna. Emocjonalny e-mail wraz z próbką możliwości w postaci artykułu do redaktora naczelnego lub szefa działu sportowego potrafił wywołać zamierzony efekt w postaci zaproszenia na rozmowę. W ten sposób swoje kariery zaczynali np. Filip Gawęcki, Przemysław Rudzki i Krzysztof Stanowski.

Dziś wysyłając e-mail, masz bardzo małe szanse na przebicie.

Obecnie rekrutacja przyjmuje inną formę. To media obserwują najzdolniejszych. Zazwyczaj są to osoby z polecenia, poznane i wyłapane podczas imprez sportowych, ale także wyróżniający się w sieci blogerzy oraz osoby piszące dla mniejszych serwisów. Najczęściej to sama redakcja zgłasza się bezpośrednio do kandydatów. Tak było chociażby w przypadku Michała Zachodnego i Sport.pl.

Zdarza się jednak, zwłaszcza w przypadku telewizji, że organizowane są castingi. Dostać się z nich nie jest łatwo, gdyż czekają nas zazwyczaj 2-3 etapy rekrutacji. Tak pracę w mediach znaleźli m.in. Edward Durda, Agnieszka Kopacz, Krzysztof Sendecki  czy Rafał Wolski.

Tego typu podejście powoduje, że bardzo rzadko znajdziemy oferty pracy na portalach ogłoszeniowych. Dlatego nie licz, że to właśnie perfekcyjny list motywacyjny i CV otworzą ci drogę do wymarzonej redakcji.

W archiwalnym zestawieniu z 2014 roku sprawdzaliśmy, jakie studia ukończyli znani dziennikarze sportowi.

Wszystko w twoich rękach

Musisz pamiętać, że nikt nie zrobi z ciebie dziennikarza. Tylko ty możesz sprawić, że nim zostaniesz. Studia, certyfikaty czy rozbudowane CV nie decydują o sukcesie w tej branży. Ważniejsze są twoja determinacja, ciągły rozwój i posiadane umiejętności.

Jeśli będziesz konsekwentny, masz dużą szansę osiągnąć założony cel. W największych mediach znajdziesz dziennikarzy sportowych w różnym wieku, o różnym poziomie wykształcenia i predyspozycjach. Wszystkich jednak na początku charakteryzowały upór, ciężka praca oraz pasja do sportu.

Jeśli zaczynasz relacjonować wydarzenia z trybun prasowych, zajrzyj do naszego poradnika o pierwszym meczu z akredytacją.